....ความจริงแล้วเราเอง เป็นแค่เพียงคนชอบทำการเกษตรแต่ก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่า จะสู้ได้แค่ไหน
ทุกวันนี้ก็ยังนั่งตากแอร์รับเงินเดือนประจำ และสวัสดิการจากรัฐอยู่เลย
ตื่น... ตีห้า ทำงานบ้าน เตรียมกับข้าวให้เด็ก ๆ
...หกโมง ปลุกพี่..ตื่นได้แล้วครับลูก
...หกโมงครึ่ง ปลุก(อุ้ม)เจ้าตัวเล็ก (3 ขวบ) ให้ตื่นจากฝันดี
...เจ็ดโมง ส่งเทวดาทั้งสองขึ้นรถรับ-ส่ง
จากนั้นก็ทำงานบ้านต่ออีกนิดหน่อย มองดูนาฬิกาข้างฝา 08.00 น. หยุดทำงานที่บ้านไว้ก่อนนะ
เตรียมตัวไปทำงานประจำ 08.30 หรืออาจจะเลยไปนิด ๆ ถึงที่ทำงาน....
ทำงานการเงิน คิด คิด คิด.... เงินหลวงเศษสตางค์ก็หายไม่ได้เด็ดขาด ส่วนกลางมาตรวจที
ปวดหัวแทบไมเกรนขึ้น งานเอกสารก็เยอะ ระเบียบกฎหมายมากมาย ไหนจะกฎเกณฑ์ของสังคมอีก..
กฎเกณฑ์ของการเป็นลูกน้อง ชั้น วรรณะ เบื่อ มั่ก ๆ จันทร์ถึงศุกร์ ทำงานสำนักงาน เสาร์ อาทิตย์
วันหยุดก็เป็นแม่บ้าน ถ้าพอมีเวลาก็แอบเป็นชาวสวนนิดหน่อย
ลืมบอกไปว่ารายได้หลักของครอบครัวเรามาจากการทำการเกษตร ส่วนงานราชการของเราเป็น
เพียงรายได้เสริม มีพ่อบ้านเป็นคนดูแลงานที่สร้างรายได้หลัก ส่วนเราทำงานประจำจะ 10 ปีแล้วล่ะ
เริ่มเต็มอิ่มกับประสบการณ์หลากหลายในสังคมการทำงานของตัวเองแล้ว ปีที่แล้วแอบคิดนิดนึง
ว่าอยากลาออกจากงานประจำไปเป็นเกษตร แต่ก็ยังไม่พร้อม
ปีนี้ วันนี้ และตอนนี้ ตั้งใจแล้วล่ะนะว่าจะไปเป็นเกษตรกร จะไปเป็นคนทำไร่(มันสำปะหลัง)
ทำสวน(ยางพารา เงาะ ลำไย มะขาม และ...)คงเหนื่อยน่าดู....แดดคงร้อนมาก ๆ ผิวก็คงจะเปลี่ยน
เป็นสีแทนหรือไม่ก็คงเกรียมไปเลย แต่ถึงยังไงก็ได้เป็นเจ้านายตัวเองล่ะนะ(อิ.. อิ..)
1 กันยายน 53 จะยื่นหนังสือขอลากออก แล้วสิ้นปีงบประมาณ 53 นี้
เราก็คงโดนปลดไปเป็นเกษตรกรแล้วล่ะ ใครจะไปยกมือขึ้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น